Ik ben weer bezig om een balans te vinden tussen werk, gezin en huishouden. Studie denk ik nog niet eens over na. Dat komt de 2e helft van dit jaar maar weer eens.
Ben nu sinds begin januari weer aan het werk en het opbouwen valt vies tegen.
Door ontslag van bijna alle medewerkers is de werkdruk gestegen en is langzaam opbouwen er niet meer bij.
Mijn hoofd raakt daardoor overvol en dus ben ik elke avond gesloopt.
Maar ja, die balans komt er vast snel.

Wat er verder in de wereld gebeurt houd ik dus niet echt bij, want heb al moeite alles hier bij te houden, hihi.
Maar goed.
Gisteravond voor het eerst sinds tijden weer gesport…Pilates…wat een marteling! Maar stiekem toch wel lekker
Nu enorme buikspierpijn, maar dan heb je ten minste wel het idee dat er iets gebeurt

Afgelopen weekend alweer 5 jaar getrouwd…wat gaat de tijd snel Dus ik had lief getrakteerd op een etentje in ons lievelingsrestaurant. Was ook alweer ruim een jaar geleden. We hebben echt genoten! Ook wel eens lekker.
Volgende week heeft Tutta vakantie, maar eens kijken wat daar de invulling van wordt…

(ik denk ondertussen: ik MOET??)
“Nou, ik heb Tuttabella ziek thuis en ga daar dus niet meer door de sneeuw sjouwen. Daarbij ken ik die man helemaal niet dus, kan je hem niet zelf bellen voor een afspraak?”

“Je bent toch geen klein kind meer en je kan dit best even doen.”

“Nee, want ik heb Tuttabella thuis. Regel maar een afspraak na half vijf als Sjiraf thuis is of na woensdag, dan hoop ik dat Tuttabella weer beter is.” (Shit, nu geef ik toch weer toe.)

“Wat een onzin, je kan best even bellen Sjiraffe!” (het klinkt al gepikeerd)

“Nou ja, mail het nummer van die man maar, dan kijk ik wel wanneer ik de afspraak maak”

*klik*

Niks meer gehoord…
Tot een half uur later mijn surrogaatpaps belt, met de mededeling dat hij een jankende moeder van mij aan de foon had en dat hij wel zou gaan.
Tjongejonge, moet ze weer jankend naar haar ex-man rennen? En hij had dus ook een heel ander verhaal gehoord over het gesprek. Maar hij zei al dat hij er wel het zijne van dacht en dat ik er niet zo zwaar aan moest tillen.

‘s Nachts dus wakker gelegen en gisteren een rotdag gehad. Gesprek 1000x opnieuw gevoerd in mijn hoofd en ik was echt flink pissig. Psychotherapeut had wel voorspeld dat mijn omgeving (lees: mijn moeder) zo zou reageren als ik voor het eerst mijn grenzen aan zou gaan geven…maar dat het zo heftig zou zijn. Voor mijn gevoel lag het nu echt op het randje van lijmen of (voorgoed) breken. Vooral omdat ze het deed overkomen alsof ik nooit wat voor haar doe.
Dat ze hier wekelijks 1 tot 2 nachten heeft geslapen vanaf september en daarbij al haar zooi gewoon liet liggen etc, dat vergeet ze dan voor het gemak. Dat zij mij meerdere keren in de ellende heeft gestort, dat vergeet ze ook voor het gemak.

Gisteravond belde ze over koetjes en kalfjes en gooide er even tussendoor dat ze echt heel erg boos op me was en dat ze dus surrogaatpaps maar had gebeld, zodat het opgelost was “soms is het niet anders”. Ik heb er maar niet op gereageerd en daar baal ik dan weer van. Dan was ik soms liever zoals Sjiraf met het hart op de tong… “Hoezo jij boos??? IK had pas reden om boos te zijn…zelfs surrogaatpaps was boos op JOU…waarom draait altijd alles om JOU??…alsof dit niet de aarde is maar de “MOEDER”…aaaaaargh”
*zucht* het blijft een leerproces hè.

Maar goed, dit verandert dus nooit en ik zal zelf moeten leren omgaan met haar. En er is een begin gemaakt, ik moet alleen leren loslaten…leuk…
Ben blij dat ik vrijdag weer een gesprek met mijn therapeut heb…is weer even nodig na dit begin van de week.

2010 wordt mijn jaar
Hoeveel mensen hebben bovenstaande zin gebruikt op 31 december 2009? Vast net zoveel als op 31 december 2008 zeiden dat 2009 hun jaar zou worden.
Ik was één van de velen en ik moet zeggen, dat ik me wel lekkerder voel. Ik wil namelijk het komende decennium van mijn leven niet voor een groot deel dwalen zoals het vorige decennium. Dus pakken we het groots aan…nou ja groots…
Ik ben nu 3 weken op “dieet”, maar vandaag alweer een vreetbui gehad. Vanaf 19 feb start ik met 2 buurvrouwen bij de dansschool met Pilates en verder probeer ik me minder zorgen te maken.
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het lukt aardig.

Beetje jammer dat ik met ingang van volgende week een andere psychotherapeut krijg, maar we doen het er wel mee. Mijn oude therapeut zei, dat ze met mij net zoveel had bereikt in 3 maanden als ze bij een ander zou bereiken in 2 jaar. Daar ben ik dus wel blij mee, want dat betekent dat ik bijna klaar ben

Ben heel erg benieuwd wat dit jaar gaat brengen, maar ik zie het positief in!