Just another Wordpress.com weblog

Telefoongesprek maandag

“Hoi Sjiraffe, je MOET even de koper van mijn huis bellen om te kijken wanneer je in mijn huis MOET zijn, zodat hij wat dingen op kan meten.”

(ik denk ondertussen: ik MOET??)
“Nou, ik heb Tuttabella ziek thuis en ga daar dus niet meer door de sneeuw sjouwen. Daarbij ken ik die man helemaal niet dus, kan je hem niet zelf bellen voor een afspraak?”

“Je bent toch geen klein kind meer en je kan dit best even doen.”

“Nee, want ik heb Tuttabella thuis. Regel maar een afspraak na half vijf als Sjiraf thuis is of na woensdag, dan hoop ik dat Tuttabella weer beter is.” (Shit, nu geef ik toch weer toe.)

“Wat een onzin, je kan best even bellen Sjiraffe!” (het klinkt al gepikeerd)

“Nou ja, mail het nummer van die man maar, dan kijk ik wel wanneer ik de afspraak maak”

*klik*

Niks meer gehoord…
Tot een half uur later mijn surrogaatpaps belt, met de mededeling dat hij een jankende moeder van mij aan de foon had en dat hij wel zou gaan.
Tjongejonge, moet ze weer jankend naar haar ex-man rennen? En hij had dus ook een heel ander verhaal gehoord over het gesprek. Maar hij zei al dat hij er wel het zijne van dacht en dat ik er niet zo zwaar aan moest tillen.

’s Nachts dus wakker gelegen en gisteren een rotdag gehad. Gesprek 1000x opnieuw gevoerd in mijn hoofd en ik was echt flink pissig. Psychotherapeut had wel voorspeld dat mijn omgeving (lees: mijn moeder) zo zou reageren als ik voor het eerst mijn grenzen aan zou gaan geven…maar dat het zo heftig zou zijn. Voor mijn gevoel lag het nu echt op het randje van lijmen of (voorgoed) breken. Vooral omdat ze het deed overkomen alsof ik nooit wat voor haar doe.
Dat ze hier wekelijks 1 tot 2 nachten heeft geslapen vanaf september en daarbij al haar zooi gewoon liet liggen etc, dat vergeet ze dan voor het gemak. Dat zij mij meerdere keren in de ellende heeft gestort, dat vergeet ze ook voor het gemak.

Gisteravond belde ze over koetjes en kalfjes en gooide er even tussendoor dat ze echt heel erg boos op me was en dat ze dus surrogaatpaps maar had gebeld, zodat het opgelost was “soms is het niet anders”. Ik heb er maar niet op gereageerd en daar baal ik dan weer van. Dan was ik soms liever zoals Sjiraf met het hart op de tong… “Hoezo jij boos??? IK had pas reden om boos te zijn…zelfs surrogaatpaps was boos op JOU…waarom draait altijd alles om JOU??…alsof dit niet de aarde is maar de “MOEDER”…aaaaaargh”
*zucht* het blijft een leerproces hè.

Maar goed, dit verandert dus nooit en ik zal zelf moeten leren omgaan met haar. En er is een begin gemaakt, ik moet alleen leren loslaten…leuk…
Ben blij dat ik vrijdag weer een gesprek met mijn therapeut heb…is weer even nodig na dit begin van de week.

Advertenties

Commentaren op: "Telefoongesprek maandag" (1)

  1. ik denk dat het ook beter is om nog een gesprekje te hebben deze week, het leest nog altijd dat je gefrustreerd bent…dus nog nie zo goe…Maar langs de andere kant…je bent op de goede weg lijkt me, alleen is het nie altijd gemakkelijk he! Big bubbly hug!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: