Just another Wordpress.com weblog

Archief voor de ‘Dear Diary’ Categorie

Long time no see

En zo kan het ineens gebeuren, dat na 4 jaar blogstilte er toch een soort leven in de brouwerij komt. (Ja, jij bent de schuldige @saskiablogt)
Ja inderdaad, een soort. Want er verschijnt nu wel weer een blogje, maar wat wordt de inhoud van mijn komende blogs?

2003 het jaar waarin ik startte bij de weblogcommunity 20six. Op dat moment een vlucht voor de boot van de lycos-chat, want daar had ik het inmiddels wel gezien. De contacten waren iets te vluchtig en doordat je mensen daar inmiddels redelijk goed kende, wilde ik toch meer de diepte in.
Die mogelijkheid zag ik op dat moment in een weblog.
Je teksten bleven net zo lang staan als jij wilde, anderen konden op die tekst reageren of juist nog eens nalezen en daarop kon ik dan wederom reageren.

Het werd een gezellige boel alwaar ik (vooral op de momenten dat ik ziek was en aan huis gekluisterd) vele uren per dag kon rondzwerven. Verhalen lezen, reageren, lief en leed delen met mensen die ik nog nooit had gezien.

Daar kwam al gauw verandering in, want na 2 maanden intensief blogcontact volgde de eerste meeting. En laten we daar nou vrienden voor het leven hebben opgedaan! Natuurlijk niet allen, maar Lavidaloca en gezin hebben we in ons hart gesloten.
Anderen van 20six treffen we nog steeds op Facebook en wie weet ooit toch weer irl…

Op 20six is een verbinding geweest, die ik na sluiting van de community nooit meer heb gevonden op een weblog. Vandaar dat ik het ook niet meer volgehouden heb denk ik.
De sleutel ligt m ook in het terugvolgen en reageren…en daar wringt m de schoen. Nu ik up & running, zo gezond als een vis door mijn wateren zwem, heb ik simpelweg de tijd niet meer om tig blogs te volgen…
En toch ga ik het proberen, niet dagelijks, maar zeker 1x per week.

Dus welkom bloggers, ik ga jullie weer opzoeken en wie weet vang ik ook weer wat inspiratie op tot bloggen ๐Ÿ™‚

Advertenties

Drukjes

Eigenlijk heb ik heel veel te schrijven, maar mijn hoofd zit zo vol, dat ik er even niet uit kom.

Ik ben weer bezig om een balans te vinden tussen werk, gezin en huishouden. Studie denk ik nog niet eens over na. Dat komt de 2e helft van dit jaar maar weer eens.
Ben nu sinds begin januari weer aan het werk en het opbouwen valt vies tegen.
Door ontslag van bijna alle medewerkers is de werkdruk gestegen en is langzaam opbouwen er niet meer bij.
Mijn hoofd raakt daardoor overvol en dus ben ik elke avond gesloopt.
Maar ja, die balans komt er vast snel.

Wat er verder in de wereld gebeurt houd ik dus niet echt bij, want heb al moeite alles hier bij te houden, hihi.
Maar goed.
Gisteravond voor het eerst sinds tijden weer gesport…Pilates…wat een marteling! Maar stiekem toch wel lekker ๐Ÿ˜€
Nu enorme buikspierpijn, maar dan heb je ten minste wel het idee dat er iets gebeurt ๐Ÿ™‚

Afgelopen weekend alweer 5 jaar getrouwd…wat gaat de tijd snel ๐Ÿ™‚ Dus ik had lief getrakteerd op een etentje in ons lievelingsrestaurant. Was ook alweer ruim een jaar geleden. We hebben echt genoten! Ook wel eens lekker.
Volgende week heeft Tutta vakantie, maar eens kijken wat daar de invulling van wordt…

Telefoongesprek maandag

“Hoi Sjiraffe, je MOET even de koper van mijn huis bellen om te kijken wanneer je in mijn huis MOET zijn, zodat hij wat dingen op kan meten.”

(ik denk ondertussen: ik MOET??)
“Nou, ik heb Tuttabella ziek thuis en ga daar dus niet meer door de sneeuw sjouwen. Daarbij ken ik die man helemaal niet dus, kan je hem niet zelf bellen voor een afspraak?”

“Je bent toch geen klein kind meer en je kan dit best even doen.”

“Nee, want ik heb Tuttabella thuis. Regel maar een afspraak na half vijf als Sjiraf thuis is of na woensdag, dan hoop ik dat Tuttabella weer beter is.” (Shit, nu geef ik toch weer toe.)

“Wat een onzin, je kan best even bellen Sjiraffe!” (het klinkt al gepikeerd)

“Nou ja, mail het nummer van die man maar, dan kijk ik wel wanneer ik de afspraak maak”

*klik*

Niks meer gehoord…
Tot een half uur later mijn surrogaatpaps belt, met de mededeling dat hij een jankende moeder van mij aan de foon had en dat hij wel zou gaan.
Tjongejonge, moet ze weer jankend naar haar ex-man rennen? En hij had dus ook een heel ander verhaal gehoord over het gesprek. Maar hij zei al dat hij er wel het zijne van dacht en dat ik er niet zo zwaar aan moest tillen.

’s Nachts dus wakker gelegen en gisteren een rotdag gehad. Gesprek 1000x opnieuw gevoerd in mijn hoofd en ik was echt flink pissig. Psychotherapeut had wel voorspeld dat mijn omgeving (lees: mijn moeder) zo zou reageren als ik voor het eerst mijn grenzen aan zou gaan geven…maar dat het zo heftig zou zijn. Voor mijn gevoel lag het nu echt op het randje van lijmen of (voorgoed) breken. Vooral omdat ze het deed overkomen alsof ik nooit wat voor haar doe.
Dat ze hier wekelijks 1 tot 2 nachten heeft geslapen vanaf september en daarbij al haar zooi gewoon liet liggen etc, dat vergeet ze dan voor het gemak. Dat zij mij meerdere keren in de ellende heeft gestort, dat vergeet ze ook voor het gemak.

Gisteravond belde ze over koetjes en kalfjes en gooide er even tussendoor dat ze echt heel erg boos op me was en dat ze dus surrogaatpaps maar had gebeld, zodat het opgelost was “soms is het niet anders”. Ik heb er maar niet op gereageerd en daar baal ik dan weer van. Dan was ik soms liever zoals Sjiraf met het hart op de tong… “Hoezo jij boos??? IK had pas reden om boos te zijn…zelfs surrogaatpaps was boos op JOU…waarom draait altijd alles om JOU??…alsof dit niet de aarde is maar de “MOEDER”…aaaaaargh”
*zucht* het blijft een leerproces hรจ.

Maar goed, dit verandert dus nooit en ik zal zelf moeten leren omgaan met haar. En er is een begin gemaakt, ik moet alleen leren loslaten…leuk…
Ben blij dat ik vrijdag weer een gesprek met mijn therapeut heb…is weer even nodig na dit begin van de week.

Een nieuw begin

Aangezien ik mijn eigen website sjiraffe.nl heb verkloot door een foute database te wissen, heb ik besloten hier opnieuw te beginnen. Dit blog heb ik nu al 4 jaar en ik heb er nooit wat geschreven, haha.
Sjiraffe.nl zou toch al opgezegd worden bij mijndomein met ingang van dit jaar, dus komt allemaal wel goed uit.

2010 wordt mijn jaar
Hoeveel mensen hebben bovenstaande zin gebruikt op 31 december 2009? Vast net zoveel als op 31 december 2008 zeiden dat 2009 hun jaar zou worden.
Ik was รฉรฉn van de velen en ik moet zeggen, dat ik me wel lekkerder voel. Ik wil namelijk het komende decennium van mijn leven niet voor een groot deel dwalen zoals het vorige decennium. Dus pakken we het groots aan…nou ja groots…
Ik ben nu 3 weken op “dieet”, maar vandaag alweer een vreetbui gehad. Vanaf 19 feb start ik met 2 buurvrouwen bij de dansschool met Pilates en verder probeer ik me minder zorgen te maken.
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het lukt aardig.

Beetje jammer dat ik met ingang van volgende week een andere psychotherapeut krijg, maar we doen het er wel mee. Mijn oude therapeut zei, dat ze met mij net zoveel had bereikt in 3 maanden als ze bij een ander zou bereiken in 2 jaar. Daar ben ik dus wel blij mee, want dat betekent dat ik bijna klaar ben ๐Ÿ™‚

Ben heel erg benieuwd wat dit jaar gaat brengen, maar ik zie het positief in!